Текст книги "Бургут тоғда улғаяди 1-китоб"

Бунгача машина атрофи тўлиқ ўралган эди.

– Салом-алик деган нарсани эсларингдан чиқариб қўйгансизларми, нима бало? – деди Аҳмат ака энгашиб машинанинг ичидагиларга қарар экан.

– Ҳамма тушсин, – деди секин Малик ва эшикни очиб ташқарига оёғини қўйди.

Худди шу маҳал, Аҳмат ака у очган эшикни қаттиқ итариб юборган эди, эшик Маликнинг оёғини қисиб қолди.

– Во-о-й! – дея бақирди Малик ва жон-жаҳди билан эшикни очишга ҳаракат қила бошлади.

Буни кўрган йигитлар ваҳима ичида жойларида қотиб қолишди.

Аҳмат аканинг ўзи Маликка ёрдам бериб юборди. Оғриқнинг зўридан энгашиб қолган, оёғини уқалаётган рақибига бироз ичи ҳам ачиди. Малик эса кўзига тўлиб турган ёшни кўрсатмасликка уринар, қўйнидан тўппончасини олиб Пистанинг пешонасидан дарча очиб қўйиш хаёлига аллақачон келган эса-да, бу иш ниҳоятда аҳмоқлик бўлишини англаб етганидан, тишини-тишига босиб чидади.

Малик ва амалдорнинг бошқа йигитлари худди дарс тайёрламай келган мактаб ўқувчисига ўхшаб Фаррухнинг қаршисида бошларини эгиб турар эдилар. Бургутнинг кулгиси қистади-ю, лекин буни сездирмади.

–Йўл бўлсин, ҳурматли "қариндош"лар? – деди Фаррух мийиғида жилмайиб.

Ҳеч кимдан садо чиқмади.

–Тилни шаршаранинг олдига қўйиб келдингларми? – дея навбатдаги саволини берди Бургут.

Жимлик.

– Буларни нима қиламиз, Аҳмат ака? Тош акс-садо бериши мумкин-у, лекин булар бирон нима деб жавоб қайтаришига кўзим етмаяпти, – деди Фаррух устози томон қараб кўзини қисиб қўяр экан.

– Ҳозир булбулигўёга айлантириб қўямиз-да!

Аҳмат ака йигитларга яқинлашаётган маҳал Малик бирдан тиз чўкди:

– Акажон, гапирамиз, сиз қийнамасангиз бўлгани. Бизнинг ҳеч биримизнинг айбимиз йўқ, ҳаммасига Турғун Ғаниевич сабабчи, баримизни ўлдираман, деб қўрқитиб хар хил ишларини қилдириб юрибди. Ҳозирам: "Шаҳарга боргин-да, Васяга телефон қил", деди… Мен, ҳалиги…

– Хўш, – деди ижирғаниб Аҳмат ака. – Сен нима?

– Сизларга хабар бермоқчийдим. Амалдор "пишди", уни яксон қилишга бизга ёрдам бериб юборинглар, ундан кейин бизлар сизга ўла-ўлгунимизча хизмат қиламиз, демоқчийдим…

– Яна нима демоқчийдинг?.. – деди Бургутнинг жаҳли чиқиб. – "Сизлардан зўри чиқиб қолса, кейин унгаям қул бўп кетаверардим", демоқчийдингми?

– Йўғ-э, йўғ-э, унчалик… ҳалиги…

Бургут унинг гапларини ортиқча эшитишга тоқат қилолмади. Башарасига тепиб юборди. Зарба унчалик кучли эмасди. Аммо Малик Фаррухнинг ичи ачисин, деб атайлабдан "гуп" этиб қулади. Бу шунчалик сохта чиқдики, Аҳмат ака билан Бургут кулиб юборишди.

– Оббо муғомбир-э, – деди Аҳмат ака кулишдан тўхтаб. – Роса илоннинг ёғини ялаган экансан-ку… Сен итдан тарқаган, шунча йил сенга ош-нон берган амалдорни бизга сотдингми, бир куни келиб бизниям бировга ҳатто текинга бериб юборасан.

– Чўртан! – деди Бургут ғазаб билан. – Буни анави арчаларнинг орқасига ўтказинглар!..

– Акажон!.. – дея Малик бирдан ўзини Фаррухнинг оёғи остига отди. – Акажон, ўла-ўлгунимча қулингиз бўлай, учта болам етим қолмасин!.. Хотиним уйда ўтиради, мен ўлиб кетсам, хонавайрон бўлади, бир қошиқ қонимдан кечинг, илтимос, болаларимнинг ҳаққи-ҳурмати!..

– Энди болаларингни ўйлаб қолдингми? Шу пайтгача эсингга келмаганмиди? Сен уларни ҳаром билан боқиб, ўзингга ўхшаган ялоқхўр қилмоқчимисан?! Болаларингдан хавотир олмай қўяқол! – Шу сўзларни ғазаб билан айтгач, Аҳмат ака йигитларига қаради: – Буйруқни бажаринглар!

Малик ер тимдалаб бўкиришга тушди. Унга ичи ачиган Фаррух қўлини Аҳмат аканинг елкасига қўйди:

– Керакмас, оёқ-қўлини боғлаб багажга ортишсин, бошқа жойга ишлатамиз…

Амалдорнинг машинаси олдинда, қолган машиналар унинг ортидан яна йўлга тушишди. Турғун Ғаниевичнинг бир йигити йўлда пистирма борлигини айтган эди. Шу боисдан ҳам колонна бир тўхтаб, сўнг яна юриб йўлида давом этди. Лекин ҳеч қанақанги пистирмага дуч келинмади.

Фаррух шаршарага етишларига уч юз метрча қолганида у ерда у ёқдан-бу ёққа югуриб юрган одамларни кўрди. Лекин машиналарни тўхтаттирмади. Аҳмат ака унга безовталаниб қараганида иккала кўзини ҳам юмиб: "Хотиржам бўлинг", дегандай ишора қилиб қўйди.

Машиналар бирин-кетин шаршара ёнидаги ялангликда тўхтаб, ундан Фаррух бошлиқ йигитлар сакраб тушишиб, тўппончаларини ўқталганларидан кейин раис, новча, олти йигит тиз чўкди. Аммо иккита қиз чақирилмаган меҳмонларга бақрайиб қараб туришарди.

Бургут илдам қадамлар билан босқинчиларнинг олдиларига борди-да:

– Меҳмон келганида тиз чўкилмайди, – деди мийиғида кулиб.

Новча секин бошини кўтариб бир пайтлар ўзи устидан кулган йигит қаршисида турганлигини кўриб оёғигача титраб кетди.

– Биз, – деди у қалтираб, – ютқаздик. Қон тўкишнинг кераги йўқ.

– Тан олиш ҳам қаҳрамонлик, – бу гапни Фаррухнинг ортидан етиб келган Аҳмат ака айтди. – Бор-будларингни топширинглар-да, юзларинг билар ерга ётинглар.

Фаррухга шу пайтгача Аҳмат аканинг гапи оғир ботмасди. Шу сафар у турганида буйруқни Аҳмат ака берганлиги эриш туйилди. Лекин буни сиртига чиқармади.

Амалдорнинг одамлари тезда Аҳмат аканинг айтганларини бажаришди. Улар ётганларидан кейин орқа томонда Турғун Ғаниевичнинг қонга беланган мурдаси кўринди. Фаррухнинг кўзлари косасидан чиққудек олайиб кетди.

– Ким?! – дея бақириб юборди Бургут. – Ким қилди?!

Ётганларнинг биронтасининг ҳам тили калимага келмади.

Фаррух амалдорнинг тепасига борди-да, даҳшат ичра унга тикилди. "Ким эдинг-у, ким бўлдинг? – деган ўй ўтди хаёлидан. – Ҳали сен билан ҳисоб-китобимиз бор эди. Шунчалик ҳам номард бўласанми?.."

Аҳмат ака новчанинг ёқасидан бўғиб ушлаб турғазиб, сўроқ қилди:

– Кимнинг ҳадди сиғди буни ўлдиришга?

– Ўзи кайфчиликда жарга қулаб кетди, – дея бошини эгиб паст овозда жавоб қилди новча.

– Сенлар қараб туравердингларми? Кайфи ошиб қол-ган экан, биронтанг ушлаб юрганингда ўлармидинглар?

– Ҳаммамизни қувиб солди, кейин йиқилиб кетди.

– Шунақа дегин, – дея киноя қилганча унга яқинлаша бошлади Бургут. – Ҳамма нарсадан шунақа осонлик билан чиқиб кетаман, деб ўйлайсан-да.

Новча Фаррухнинг нимага шаъма қилаётганлигини тезда илғади, шу боисдан ҳам ўзини оқлаш учун сўз тополмай қолди.

– Чўртан! – бақирди Бургут. – Раис билан манави "зўравон", – дея у новчанинг човига зарб билан тепди. Новча оғриқнинг зўридан инграб, ерга ётганча типирчилай бошлади, – икковидан бошқаларини яхшилаб "тарбия"ланглар-да, аввалги ўртоқларининг ёнларига қўшинглар. Бу иккови билан бўлса, ўзимнинг алоҳида ҳисобкитобим бор.

"Тарбия" сўзини эшитишганларидан кейин йигитларнинг ичларидан зил кетди. Новча оғриқ зўридан карахт бўлиб Фаррухнинг нима деганлигини эшитмаган бўлсада, раис буткул адойи тамом бўлди.

– Ҳўкиздай ётавермасдан ўрнингдан тур, – деди Бургут раиснинг тепасига келиб. – Пешонангнинг ёриғини бир кўриб қўяйин, қани, менинг беш йил "ўтириш"имга арзийдими-йўқми?

– Хатолик ўтди. Билмай қип қўйдим. Турғун шундай қиласан деб буюрганди. Ноилож қолдим, – дея раис ётган жойида ўзини оқлашга тушиб кетди.

– Мен сендан нима бўлди, нима қўйди, деб сўраяпманми? Ўрнингдан тур, итдан тарқаган! – дея бақирди Фаррух.

– Икковимизам тоғликмиз. Умримиз шу ерларда ўтган…

– Шунинг учун сени қаматиб юборганман, демоқчимисан?

Раиснинг тили калимага келмай қолди. Бургут аввалига уни хумордан чиққунча тепкилаб, кейин отиб ташламоқчи бўлди. Аммо бирдан ниятидан қайтди. "Қайтар дунё, – дея хаёлидан ўтказди у, – сен мени нима қилган бўлсанг, ўзинг ҳам худди шундай бўласан".

– Совхознинг обрўли одами тупроққа беланиб ётиши яхшимас, қани бу ёққа юринг, – дея Фаррух раисни амалдорнинг мурдасининг ёнига олиб бориб, мазахомуз оҳангда сўради: – Турғун Ғаниевични жарга йиқилди, дейишдими?

Раис бошини қимирлатиб, тасдиқ ишорасини қилди.

– Бекор айтишибди, буни жарликка итариб юборишган. Биласанми, ким итарган?

Ранг-қути ўчган раис ваҳима ичида Бургутга қаради.

– Сен билан анави, – дея Фаррух новчани кўрсатди.

– Иккаланг итариб юборгансанлар. Гувоҳларам бор.

Тўғрими, Аҳмат ака?

Бургут устозига қаради.

– Шубҳасиз! – деди Аҳмат ака Бургутнинг гапини тасдикдаб, сўнг ортига бурилиб, кўрсатма берди: – Чўртан, обке иккитасини!

Раис хўрсиниб қўйди. "Хайрият, – дея хаёлидан ўтказди у, – тирик қоларканман. Турмадан бир амаллаб чиқиб келиш мумкин. Фақат ўлган одам қайтмайди".

– Керакмас, – деди раис паст овозда, – ҳаммасини ўзим бўйнимга оламан.

– Жуда яхши, – деди Фаррух. – Ҳозир йигитлар икки энлик хат ёздириб олишади. Ундан кейин ўз оёғинг билан милисахонага бораверасан.

Фаррух шундай деб орқасига бурилиб кетмоқчи эди. Аммо барибир чидай олмади – чапдастлик билан энди сал енгил нафас ола бошлаган раиснинг қорнига қаттиқ мушт туширди…

* * *

Моҳирўй дераза ёнидан нари кетмади. Ташқарига термулиб, эрининг қайтишини пойлаб тураверди. Ниҳоят ўзига таниш машина тўхтаб, унинг ичидан Фаррух тушганидан кейингина келинчак "Урра!" дея хитоб қилганча югуриб бориб эшикни очиб қўйди-да, ўзи яшириниб олди. "Уйга келиши билан қўрқитаман", дея ўйлади. Бироқ сабри чидамади. Эшик ёнига бориб жилмайганча эрини кута бошлади…

* * *

Раис амалдорни қасддан жарга итариб юбориб, унинг ўлимига сабабчи бўлганини тан олди.

Суд раисни ўн бир йиллик қамоқ жазосига ҳукм қилди.

Раис "Қамоққа етиб олсам бўлди, қолганини тўғрилаб ташлайман, узоғи билан бир йилда қайтиб келаман. Энг муҳими – қасоскор, кўзига қон тўлган Фарруҳдан узоқроқ бўлсам бас", деб ўйлаганди.

Аммо раис қаттиқ янглишганини қамоққа келгандан кейингина билди. Зеро, бу ерда ўта қаҳрли қиёфада кутиб олган Мироб лақабли ўғрибоши раисни шунчалар қийноқларга солдики, унинг ҳолига маймунлар йиғлайдиган даражага етди. Раис Миробнинг кўрсатмасига кўра хонада ялло қилиб яшаётган Тўра Офтобов исмли маҳбуснинг ҳам югурдагига айланди. Азоб-уқубат шу даражага етдики, охир-оқибат раис Худодан ўзига ўлим тилаб ёлворадиган бўлди.

Ниҳоят раис азоб-уқубатли тўла икки йил деганда ниятига етди – оппоқ тонгларнинг бирида уни ҳожатхона шифтига осиғлиқ ҳолатда топишди. Текширув натижаларига кўра раис ўзини ўзи ўлдирган деган хулосага келинди…

Марҳум амалдорнинг рафиқаси Зулайҳонинг шикоят хати бўйича Москвадан махсус текширувчилар келишди. Санжар чол билан Холида кампирнинг ҳовлисидан топилган мурдалар билан боғлиқ ҳолда ҳибсга олинган Зулайҳо айбини бўйнига олмай тураверди. Шикоят хатидаги асосий фактлардан бири, яъни амалдорнинг Мамарасул исмли хизматчини уриб ўлдириб, кўмиб ташлаганлиги ҳақидаги даъво исботланмади – Зулайҳо мағрур ҳолда текширувчиларни бошлаб борган жойда чиндан ҳам ўрага ўхшаш чуқур бор эди-ю, аммо мурда йўқ эди.

Буни кўрган Зулайҳо кўзлари косасидан чиққудек бўлиб бир муддат чуқурга қараб турди-да, баногоҳ қаҳ-қаҳ отиб кулиб юборди.

Шахсан биринчи котибнинг аралашуви билан бу иш бости-бости қилиб юборилди. Зулайҳони эса вилоят марказидаги руҳий хасталар шифохонасига жойлаштиришди.

Айтишларича, шифохонада сочлари патила-патила, эски усти-бошида овқат юқлари бор бу телба аёл кўзларини ола-кула қилган кўйи ҳамшираларга "Мен амалдорнинг бой хотини бўлганман!" деб мақтанармиш…

Норасида қизни зўрлаган, сўнг унинг қорнига икки марта пичоқ санчиб, ногирон ҳолига келтирган Достон ўн тўрт йилга қамалиб кетди…

Шифокорларнинг саъй-ҳаракатлари ҳамда Хитойда таълим олиб келган бир табибнинг игна терапияси кўмагида Миробнинг укаси Маҳмуд ичишни бутунлай ташлади. Асли касби иқтисодчи бўлган бу йигит Фаррух кўмагида вилоят марказидаги ёғ-мой комбинатига ҳисобчи бўлиб ишга кирди. Ишни соғиниб қолган эканми, Маҳмуд жуда қаттиқ меҳнат қилиб, қисқа муддат ичида ҳовлисини бутунлай қайта таъмирдан чиқарди. Сўнг у уйланиш ҳаракатига тушиб қолган. Бундан хабар топган Мироб боши осмонга етгудай даражада қувонди. Мироб Фаррухнинг ўзини озод қилиш учун елиб-югураётганини эшитганда эса аввал миннатдорчилик билдириб, сўнг қатъий оҳангда деди:

– Бургутга айтинглар, овора бўлмасин. Мен ҳали ўн беш йил ўтиришим керак. Бу ер ўз уйимдай бўлиб қолди. Озодликда қандай яшашимни ўйласам, қўрқиб кетаман. Менга шу ер маъқул… Бир илтимосим, Бургут укамга ота ўрнида ота бўлиб, тўйини ўтказиб берсин…

Дарвоқе, қамоқхонанинг янги бошлиғи Ғайбулла Эломоновнинг акасига нисбатан бошланган ҳаракат механизми ишга тушиб улгурган экан. Бечора ака арзимаган пора билан қўлга тушиб, фирибгарликда айбаланиб, уч йилга қамалиб кетди…

* * *

Орадан бир йил ўтди. Бу вақт ичида Бургутнинг обрўси янада ошди. Шаҳардаги энг кўзга кўринган дўконлар, бензин қуйиш шахобчалари, битта вино заводи унга ўлпон берар, бундан ташқари, Россияга экспорт қилинадиган кўкнорига, гарчи ўзи жўнатмаса-да, воситачилик қилар ва мўмайгина даромад олар эди. Қолаверса, холис "разборчилик" вазифасини бажариши унинг обрўсини янада ошириб юборди. Ҳатто бошқа шаҳарлардан унинг ёрдамига муҳтож бўлган одамлар келаверди.

Фаррух ваъдасининг устидан чиқди – кўкламда Маҳмуднинг тўйини гумбурлатиб ўтказиб берди, келин-куёвга ҳали мойи артилмаган "Волга" машинаси совға қилди…

Маҳмуднинг тўйидан кейин икки-уч кун ўтганди.

Иш билан вилоят марказидан қайтаётган Фаррухга бекат ёнида чақалоқ кўтарган аёлнинг юзи танишдай туюлди. Фаррух имо қилган эди, ҳайдовчи машинани тўхтатди.

Фаррух деразани очиб, ташқарига қаради. Дарҳақиқат, бу Зарина эди.

Бола кўтарган аёлнинг кўзлари қувончдан чақнарди.

Худди шу маҳал уларнинг ёнига эскигина «Москвич» машинаси келиб тўхтади. Шоша-пиша машинадан тушган қуюқ мўйловли қарчиғайдай йигит жувонни қучиб олди. Учовлон машинага ўтиришди.

Нимагадир енгил нафас олган Фаррухнинг бир нарсага имони комил бўлди: Зарина бахтли…

* * *

Моҳирўй бир неча марта Бургутни бундай йўлдан қайтаришга уриниб кўрди, лекин фойдаси бўлмади. Кейин у ялиниб: "Бекордан-бекорга бировнинг бурнини қонатманг", дея ҳар куни эрталаб эридан илтимос қиладиган одат чиқарди.

Ниҳоят вақт-соати етиб Моҳирўй Фаррухга қўчқордай ўғил совға қилди. Аммо совғани оладиган одам ўша пайтда унинг ёнида йўқ эди. У қишлоққа асфальт йўл қурдираётганди.

Хабар етиб бориши билан Фаррух уйга қушдайин учиб келди. Моҳирўй кимнинг хотини эканлигини билган врачлар уни алоҳида шинам хонага ётқизишганди. Фаррух югуриб кирасола хотинини қучоқлаб, табриклагач:

– Бу ердан чиқишларинг билан тоққа олиб бораман. Менинг ўғлим албатта бургутлар парвоз қиладиган жойда нафас олиши керак! – деди ҳаяжон билан.

Моҳирўй жилмайиб, нимжон овозда пичирлади:

– Ҳеч бўлмаса чилласи чиқсин…

– Бўпти, – дея бирдан рози бўлди Фаррух, – қирқи чиққанидан кейин, лолалар очилганида оборамиз!..

Бироқ бу режа амалга ошмай қолди. Фаррух ўғлининг қирқи чиқадиган кун Россияда эди. Шундай бўлса-да, қўнғироқ қилиб хотинини табриклаб қўйишни эсидан чиқармади.

Орадан бир ҳафта ўтганидан кейин қайтиб келган Фаррух хотини ва боласини олиб, Аҳмат ака ва учта йигити ҳамроҳлигида тоққа – ўзи туғилиб ўсган қишлоққа жўнади.

– Мана, – деди у қўлларида баланд кўтариб олган йўргакдаги ўғилчасига қишлоқдаги энг кўркам, энг баланд уйни кўрсатиб, – сенинг, менинг уйимиз. Бу уйда мен туғилганман…

Ногоҳ товуши қалтираб кетган Фаррух хўрсинди, кўзига ёш қалқди. Буни хотинига билдирмаслик учун чақалоқни Моҳирўйга тутди.

Шундан кейин Бургут ўғли билан хотинини тоғнинг гўзалликда шаршарадан қолишмайдиган жойига олиб кетди.

Бу пайтда у ерда чўпон орқасига қўшоғизни илиб олиб қўйларини боқиб юрар эди. Илгарилари чўпон милтиқ кўтармасди. Ўғли Музаффар ўлганидан кейин шунақа одат чиқарди. Нияти битта эди. Нима қилиб бўлсаям ўғлининг хунини олиш…

Чўпон иккита машинани узоқдан кўрди. "Фаррух бўлса керак", деган ўй яшин тезлигида унинг хаёлидан ўтди.

Чўпон отини чоптирганча девордайин қалин арчазорлар нарисидаги тик қоя томонга кетди. Агар қоянинг ярим белига чиқилса, пастдаги майдон кафтдай яққол кўринар эди.

Олдинги машинадан Фаррухнинг тушганини кўрган чўпоннинг кўзлари интиқом оловидан ёнди. Чўпон энди қўшоғизда уни мўлжалга олаётганида кутилмаганда машинадан бола кўтарган аёл ҳам тушиб келди. "Ҳа-а, – деди чўпон мамнун ҳолда ўзига-ўзи гапириб, – сен мени бола доғида қовургандинг, энди сениям худди шу кўйга соламан. Ҳолингга маймунлар йиғлашини менам бир томоша қилайин".

Чўпон милтиқ милини аёлнинг қўлида булоқ сувидай тиниқ кўзлари билан атрофни ҳайратланиб кузатаётган чақалоққа қаратди…

Фаррух машинадан тушгач, эгасиз ўтлаб юрган қўйларни кўриб, аввалига ҳайрон бўлди: "Чўпон бўрилар кўп бўладиган жойда нега буларни ёлғиз ташлаб кетди?".

Нимагадир Фаррухнинг кўнгли ғаш бўлаверди. Атрофга аланглади. Чўпон ҳеч қаерда кўринмади.

– Моҳий, – деди Бургут ортидан тушган хотинига ўгирилиб. – Машинага чиқинглар, бу ер бўлмаскан. Бошқа жойга борамиз.

Чўпон бундай бўлишини кутмаган эди – Фаррухнинг гавдаси хотини билан ўғлини бутунлай ёпиб қўйди.

Чўпон қулай фурсат келишини бироз кутмоқчи бўлди. Бироқ у жувоннинг машинага қайтадан чиқаётганини кўриб қолди-ю, шошиб қолди. Аламидан Фаррухни мўлжалга олди-да, тепкини босди.

Гумбурлаган товушдан арча шохларидаги қушлар патиллаб осмонга кўтарилишди. Ногоҳ кескин қалқиб кетган Бургут аста ортига бурилди. У аввал юксак қояни кўрди. Сўнг шу қоя бағридаги ўз қотилини…

Фаррух йиқилди.

Энди машинага чиқиб улгурган Моҳирўй чинқириб юбордию, қўлида чақалоғи билан отилиб тушди.

Йигитлари ўқ овози келган томонга чопиб кетишди. Моҳирўй жон ҳолатда эрининг устига ўзини ташлаётган маҳал Аҳмат ака уни чақалоғи билан қўшиб ушлаб қолди.

– Қояда… – дея шивирлади Фаррух .

Унинг нима демоқчи бўлганини англаган Аҳмат ака йигитлари ортидан:

– Қояда экан! Хоҳ тиригини, хоҳ ўлигини олиб келинглар! Тез! – дея ҳайқирди.

Моҳирўй чинқириб йиғларди:

– Фаррух ака!.. Фаррух ака!.. Жоним!.. Сизга нима бўлди?!

– Аҳмат ака… – яна шивирлади Фаррух. – Бол… бола-а-а-мни асранг… Тоққа, тоққа, олиб келиб туринг. Бургут… Бургут тоғда улғаяди… – Шундан сўнг Бургут армон тўла нигоҳини суюклисига қаратди: – Алвидо… Айтгандим-ку… тирик қутулиш қийин деб… Болани асра…

Фаррух ортиқ гапиролмади…

– Фаррух ака!!!

Моҳирўйнинг чинқириғи борлиқни ларзага солиб янгради, тоғ-тошларга урилиб, акс-садо берди:

– Фаррух ака… Фаррух ака…